ဒီအရပ္နဲ႔ ဒီဇာတ္

ဘုရားေပးတဲ့ ဆုရ၏။
သို႔ေပမယ့္ ႏွစ္သိမ့္ဆုႀကီး ျဖစ္ေနေလရဲ႕ . . .
ျပသနာက ဒီမွာတင္ စပါတယ္။
တစ္၀က္ ေပ်ာ္ၿပီး
တစ္၀က္ကေတာ့ ကြက္လပ္ . . . ။

ခ် လြင္ ခ် လြင္ ခြက္ . . .
ပုဂံ ကေျခသည္ေတြ ေနတဲ့အရပ္။
ပတၱလားသံေငြ႕ေငြ႕မွာမွ အိပ္ေမြ႕က် . . .
ဘီလူးနကၡတ္မွာ ကရတဲ့ဇာတ္မို႔
ေသြးထြက္သံယိုမ်ားသေလ့။

သူလည္းမေကာင္း။
က်ဳပ္လည္းမေကာင္း။
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လႊဲခ်
ဆုမရတာပဲ ေကာင္းသလား . . .
ေသေသခ်ာခ်ာေတြးမွ ယုတၱိၿမံဳေနတဲ့ရပ္ကြက္ျဖစ္မွန္းသိရဲ႕။


BS
20 April 2011
Yangon

စာလႊာပါးလိုက္တယ္ ခ်စ္သူ။

ခ်စ္သူေရ . . .

ငုေတြ ပြင့္ေနၿပီ . . .
သူလိုလို ကိုယ္လိုလိုလုပ္တတ္တဲ့ ငုနဲ႔ ပိေတာက္ကို ကိုယ္အခုထိ လြဲလို႔ေကာင္းေနတုန္းပဲ။
ကိုယ့္ေမြးေန႔မေရာက္ခင္ ပြင့္သြားလိုက္ၾကတဲ့ ပိေတာက္ေတြဟာ . . .
တကယ္ေတာ့လည္း ဘာမွမဆိုင္ပါဘူး။

ၾကားမိေသးလား . . . တေန႔က ကိုယ္ဟာေမ်ာက္တစ္ေကာင္ ျဖစ္သြားလို႔တဲ့။
ေသတၱာထဲက ေခါင္းထြက္ေနတဲ့ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ေပါ့။
ပြဲေတာ္ႀကီးမွာ ကလယ္ကလယ္ျဖစ္လို႔ . . .
ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ကို ဇြန္းနဲ႔ တစ္ဇြန္းခ်င္း ခပ္စားေနၾကေလရဲ႔။

ခက္ေတာ့ ခက္သား . . .
မနက္ျဖန္အတြက္ ေမႊးရမယ့္မီးက ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ ထင္းဆိုက္မွ ေလာင္မယ္တဲ့ေလ။ ယပ္ခပ္သူေတြ ေအးခ်မ္းေစ။

အရူးတစ္ေယာက္မို႔လို႔ အမဲသားမစားဘူး . . . ဘာျဖစ္လဲ။
တကယ္ ရုပ္ဆိုးလုိ႔ စုန္းယိုးၾကတာ . . . ေနပေလ့ေစ။
ေခ်ာ္လဲတယ္ပဲေျပာေျပာ . . . ထိုင္ခ်လိုက္တယ္ပဲဆိုဆို
ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ္ျဖစ္ေနဦးမယ္ ခ်စ္သူ။

ငိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငိုႏိုင္တဲ့သူေတြကို ကိုယ္မနာလိုဘူး . . .
တခ်ိဳ႕ကလည္းေျပာျပၾကပါတယ္
အလယ္အလတ္လမ္းမွာေတာ့ မတ္မတ္ႀကီး အစြန္းထြက္မေနနဲ႔ . . . တဲ့ေလ။
ဒီလိုေတာ့လည္း ဟုတ္သား။
အဲဒီ ယံုၾကည္ခ်က္ဆိုတဲ့ေကာင္ေတြကို ေျခစုန္ကန္ပစ္ခဲ့။
တစ္ဂိုး ႏွစ္ဂိုး . . .
ကဲ . . . ဘယ္လိုမနက္ခင္းမ်ိဳးကိုမွ ဗ်ိဳ႔ဟစ္ၿပီး မႏႈိးေတာ့ဘူး။

ခ်စ္သူရယ္
တကယ္တမ္းက်ေတာ့လည္း ဘ၀ဆိုတာက အျဖဴနဲ႔အမည္း မသဲကြဲတဲ့ လမ္းႀကီးရယ္ပါ။
ေနရထိုင္ရတာ မြဲတဲတဲ။ စားရေသာက္ရတာလည္း သဲတက်ိက်ိနဲ႔။
တစ္ခါတစ္ေလမ်ား အသက္ဆိုတဲ့ဟာကုိ ဖက္ႀကီးနဲ႔ ထုတ္ထားရေသးတယ္။
ကိုယ္ တ ကယ္ မ ေပ်ာ္ ဘူး ခ်စ္ သူ . . .

ရင္ဘတ္ထဲက ဒဏ္ရာေတြ မက်က္ေသးတဲ့အခ်ိန္မို႔ ကိုယ့္စကားေတြက မီးခိုးအရမ္းအူတယ္။
စိတ္ကူးေတြက ေညွာ္ေစာ္နံတယ္။
ေျခလွမ္းတိုင္းမွာ လူပီသျခင္းေတြ တစ္ဖဲ့ၿပီးတစ္ဖဲ့ ပဲ့ေၾကြ။
ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ မူးမူးရူးရူး ေအာ္ဆဲ . . .
ဒီရင္ထဲကို သဲနဲ႔သာ က်ံဳးပက္လိုက္ပါေတာ့ ခ်စ္သူ။

အေဖကေတာ့ ကိုယ့္ကို ေျပာတယ္ . . . နတ္အိုးကြဲႀကီး . . . တဲ့။
နတ္စင္ေပၚထားမရ၊ ေသးအိုးလည္းလုပ္မရနဲ႔ အသံုးမက်တဲ့ နတ္အိုးကြဲၾကီးတဲ့။

ထားပါေတာ့

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႔ ခုတင္ေခါင္းရင္းက ေဆးေျခာက္လိပ္ေလးကို လြမ္းတယ္ . . .
ဘုရားမွာ အခိုးခံခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ဖိနပ္အျပာေလးကို လြမ္းတယ္ . . .
ဒါေပမယ့္လည္း ခ်စ္သူရယ္ . . .
ကိုယ္ဆိုတဲ့သူကလည္း ေပးၿပီးသားဆိုရင္ ႏွလံုးသားကိုေတာင္မွ ျပန္မလိုခ်င္တဲ့သူမို႔ . . . လြမ္းတယ္။ အမ်ားႀကီး လြမ္းတယ္။

ဒါပါပဲခ်စ္သူ။

ဒီေန႔ဆိုတဲ့ဟာေတြက ေကာင္းကိုမေကာင္းဘူး။
ကံဆိုတဲ့ငတ ကိုယ္နဲ႔ သဟဇာတကို မျဖစ္ဘူးကြယ္။
ဒီမ်က္ႏွာကို ဘယ္ျခံဳမွာ သြားဖြက္ထားရပါ့မလဲ။
ဒါပါပဲခ်စ္သူ။


BS

7th April 2011
Yangon