ေဆာင္းရင္ကြဲရဲ့ မနက္မွာ
ေမာဟမႈန္မႈန္ေတြ သယ္ပိုးရင္း
စိတ္စာရြက္မွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ဖူးတယ္။
အစည္းအေႏွာင္မရွိတဲ့
စိတ္ရဲ့ေဘာင္မွာ
သူ႔အေၾကာင္းေတြျပည့္ေနခဲ့တယ္။
တေလာကလံုး ၀င္းလင္းေနေပမယ့္
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း
အေမွာင္တိုက္သြင္းခံရခ်ိန္ေတြ . . .
အႏၶေတြ ျခံဳခိုတိုက္လုိ႔
စကားလံုးေတြ အလဲလဲအၿပိဳၿပိဳ။
ပန္းေတြကို ေလာင္စာလုပ္ၿပီး
အိပ္မက္ေတြ တစ္ေလွႀကီးကို
မီးေလာင္တိုက္သြင္းၾကည့္ဖူးတယ္။
မရွိျခင္းေတြမ်ား ခ်မ္းသာလာမလားလို႔။
ဘယ္အရပ္က ၾကည့္ၾကည့္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္တုန္းကမွ မေတြ႔ခဲ့ဘူး။
ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့တာ။
စိတ္ကူးေတြ ကေယာက္ကယက္နဲ႔
ကိုယ့္ကမၻာမွာ
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ရႈပ္ေထြးေနခဲ့ . . . . .
ကဗ်ာမွာ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့
အၾကည့္အျပံဳးတစ္စံုကို
အျပင္မွာ တကယ္ေတြ႔ရတဲ့ေန႔ . . .
ေသမေလာက္ခံစားရတယ္ ။ ။
(bs)
Rememberance for 19 December 2008, Among the clouds.
Just a Poem . . . Just a Poem . . . Yes, everything was (will be) just a POEM !
