သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီကရတာပါ။ ဆရာ့ကဗ်ာေလးေတြ ဖတ္ၿပီးေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ရွက္လာလို႔ ကဗ်ာဆရာမ BS ကိုလည္း အရွက္တရားရေအာင္လို႔ ေ၀မွ်လုိက္တာပါတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာကဗ်ာေလးေတြက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ ဆရာကို မွီတဲ့ကဗ်ာဆရာ မေတြ႔ေသးပါဘူး။ ဆရာ့ကိုခ်စ္တဲ့၊ ကဗ်ာေလးေတြကိုခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖတ္ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဓူ၀ံႀကီးေရ ရင္နာနာနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း။
ေဗဒင္ေဟာသည္
“ေဒါက္”ခနဲ ဓားေပါက္သံအဆံုးမွာ
ကံၾကမၼာက ကားယားႀကီးက်လာတယ္
သူ႕ကို ႀကိဳးနဲ႔ကူတပ္ေပးပါ
ခုခ်ိန္ကစၿပီး က်ဳပ္ ေဗဒင္ဆရာလုပ္မယ္
ကံၾကမၼာမရွိတဲ့ ေဗဒင္ဆရာ
ျမင္း႐ိုင္းကိုစီးၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္ထဲ၀င္လာမယ္။
(တာရာမင္းေ၀) ေ၀းသူ
စကားတစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္း စြတ္စို႐ံုေလာက္နဲ႔
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကို မြန္းတည့္ေစမလား
ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ျဖစ္ခဲ့တယ္
အိုဒက္ဆာမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ေၾကး႐ုပ္နံေဘးမွာျဖစ္ခဲ့တယ္
ဒါဟာ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
လ၀န္းက်ကြဲသံေတြၾကားမွေတာ့
ဘာကိုမွ မလြမ္းဆြတ္ေတာ့ပါဘူး
ခ်ဳပ္ပလိုင္းထဲက ငါ ေမွ်ာ္ရည္ေငးလင့္
“တစ္ေန႔ေတာ့”ဆိုတာ
ဘယ္ေတာ့ပြင့္မလဲလို႔။
(တာရာမင္းေ၀)တန္ရာတန္ေၾကး
နတ္ထြင္းတဲ့ခံတြင္းဆိုေပမယ့္
ဘယ္သူကမွ ထမင္းခဲကိုက္ၿပီး ေမြးလာတာမဟုတ္ဘူး
အဲဒါေၾကာင့္ ငါ့ရဲ႕စံုနံ႔သာၿမိဳင္ပတ္ပ်ဳိးမွ
ေစာင္းႀကိဳးတစ္ခ်က္ ေလွ်ာ့ခဲ့တယ္။
အႏုပညာဆိုတာ
ေမွာ္ဆရာတိုင္း ကလို႔ရတဲ့ ဓားပညာမဟုတ္ဘူး
ေနညိဳခ်ိန္ တိမ္ပြင့္အေမ်ာေလးပါဆိုေတာ့လည္း
ေျပာသူကို မယံုၾကည္ခ်င္ၾကဘူး
ၾကည့္ပါ
ဒီျမွားကို ငါပစ္ျပပါ့မယ္။
ပစ္မွတ္ကို လြယ္လြယ္နဲ႔မွန္ရင္ေတာ့
အဲဒီသူေယာင္နတ္သမီးကို
တို႔ေတြ တန္ရာတန္ေၾကး ေပးလိုက္ၾကတာေပါ့။
(တာရာမင္းေ၀)
ဒီဆံမွ်င္မွာ
ႏွင္းဆီေတြမွ မဖူးပြင့္ေတာ့ဘဲ
ေမ့ထားလိုက္ပါေတာ့ ကေလးရယ္
အလကၤာေတြကိုလည္း ကိုယ္ကပဲ မႈတ္ၿငိမ္းစားလိုက္ပါ့မယ္
တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ရဲ႕အလင္းျဖစ္ခ်င္ၾက
တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ရဲ႕ မီးအိမ္ျဖစ္ခ်င္ၾက
အခုေတာ့လည္း အားလံုး ဆံုးလ်သြားပါၿပီ
သြားေတာ့ ေဘဘီ
ဟိုးမွာ
ညေနခင္းကေတာင္ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနၿပီ။
(တာရာမင္းေ၀)ျဖစ္စဥ္
တစ္ခါတေလမွာေတာ့လည္း ေတြးၾကည့္မိပါတယ္
နက္ျဖန္ခါ ေသသြားရင္ ဘာျဖစ္မလဲလို႔။
လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီ
(မလုပ္ရေသးတာေတြလည္း အမ်ားႀကီး)
ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးၿပီ
(မျဖစ္ရေသးတာေတြလည္း အမ်ားႀကီး)
နက္ျဖန္ခါမွာလို႔ စဥ္းစားလိုက္ျပန္ေတာ့
နက္ျဖန္ခါေတြကလည္း အမ်ားႀကီး
ဒီလိုနဲ႔ပဲ
ဘ၀မွာ ေနေပ်ာ္ရတာပါပဲ ကေလးရယ္။
(တာရာမင္းေ၀) ေန
ၾကယ္ကေလးေတြ စိုးစီစိုးစီနဲ႔ပဲ
ငါ ႏိုးခဲ့ရ … ။
ေမွာ္ဆရာရဲ႕ လြယ္အိတ္ထဲက
လြတ္ထြက္လာတဲ့ေနလံုးလို
တစ္ေတာင္ၿပီးတစ္ေတာင္ နီလဲ့ခဲ့ရ…
ငါ ေပ်ာ္တယ္… ငါ့ဘာသာလည္း ေပ်ာ္တယ္
ငါေၾကာင့္ သူမ်ားေတြေပ်ာ္တာကိုၾကည့္ၿပီးေ
ငါ ေပ်ာ္တယ္။
ငါဟာ
ဘယ္ေတာ့မွ တစ္ကိုယ္ေတာ္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူးကြယ္။
(တာရာမင္းေ၀)
ႏႈတ္ဆက္ၾကရေအာင္ အခ်စ္ရယ္
တို႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚက လင္းညိဳခဲ့ၿပီမို႔လား
ေက်ာခိုင္းသြားၾကရတယ္ဆိုေပမယ့္
တကယ္ေတာ့ တစ္လမ္းတည္းပါပဲ
(အဲဒါေၾကာင့္ ပိုေ၀းတယ္လို႔ေတာင္ ထင္ၾကရရဲ႕)
ကိုယ့္ကို သတိရရင္ ကဗ်ာေလးေတြ ေရးပါ
စိတ္အလ်င္နဲ႔ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြက
မင္းကို စုန္းမီးေတာက္ျပပါလိမ့္မယ္
ခုေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း
ေအးေလ… မင္းလည္း တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ
ကဲ… ခြဲၾကစို႔
ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ အခ်စ္ရယ္…။
(တာရာမင္းေ၀)ေႏြခံစားမႈ
အေငြ႔တေထာင္းထေအာင္ပူရဲ႕
လူတစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေႏြလံုးျဖစ္ရတယ္
ဒီ႐ိုးျပတ္ကိုေက်ာ္ရင္ေရာက္ပါၿ
ပတ္ၾကားအက္ထဲကလူကအသံကုန္ေအာ္တယ္
မိုးနတ္မင္းၾကီးရယ္....
ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚကို မိုးတစ္ပံု႔ႏွစ္ပံု႔ရြာေပးပါ...
ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေတြက
မုတ္သုန္ကို ဆာေလာင္မြတ္သိပ္လြန္းလို႔ပါ။
(တာရာမင္းေ၀)
ငါ...... ေၾကကြဲေနၿပီ
ရင္ဘက္မွာလည္း ၀ိဥာဥ္ေက်ာက္သားေတြအက္ကြဲလို႔..
ငါ....ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ
ပိတ္ထားတဲ့ ပန္းပြင့္ကိုေကာ
ဘယ္လိုအလင္းနဲ႕နမ္းမလဲ
အေငြ႔ျပယ္ၿပီး ေပ်ာက္သြားရင္လည္းၿပီးေရာ...
တကယ္ဆို
ေကာင္းကင္တိုက္ပြဲအသစ္ေတြနဲ႕သာေ
(တာရာမင္းေ၀)
ေရတံခြန္ႀကီးတစ္ခုလို ခုန္ခ်လိုက္ခ်င္တယ္
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကိုလည္း မိုးၾကိဳးးပစ္ခ်လိုက္ခ်င္ရဲ႕။
ေက်ာက္ျမင္း႐ုပ္ႀကီးလိုပဒပ္ရပ္
ပင္လယ္ကဗီးပင္ေတြလိုလည္းတ႐ွဲ႐ွဲ
ခုေတာ့....ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မွာလဲ
သူမက
ငါ႔ကို
ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးပဲ
လက္ပိုက္ရပ္ေနတဲ့....။
(တာရာမင္းေ၀)
ရနံကိုေတာ့ရတယ္
ဒါေပမယ့္....ငါ႔ကိုေမႊးတာမဟုတ္
ဒီေတာအုပ္္ဒီေက်ာက္သားက
ရင္အံု႔ေမာက္ေမာက္နဲ႔ျပားေနလို
ဘာျဖစ္လဲ
ငါဟာ....သိန္းငွက္တစ္ေကာင္
ကိုယ့္ေလးၫိႈ႕ကိုယ္ဆြဲၿပီးထြက္
(တာရာမင္းေ၀)
အေဖ့ရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ
အဂၤေတအက္ကြဲရာ အေျမာင္းေျမာင္းနဲ႔
အေဖ့ရဲ႕အ႐ိုးေငါေငါ လက္အစံုမွာလည္း
ဘယ္ဆီကူးမယ္မွန္းမသိတဲ့ ၀တ္မႈန္ေတြလည္းပ်ံ႕သင္းလို႔
အေဖ့ရဲ႕စိတ္အာ႐ံုထဲ ငါ၀င္ၾကည့္ေတာ့
ေလာကဓံ႐ွစ္ပါးနဲ႔ပိတယ္။
အေဖရယ္......
ေက်ာသက္သက္ကိုခင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္၀င္ထမ္းေပးပါ႔မယ္
အေဖ့အတြက္ ႏိုင္ရာ၀န္ကို ကူမေပးရင္း
အဲ့ဒီလို.....ကၾကီးမ်ိဳးေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္ပါေသးတယ္။
(တာရာမင္းေ၀)နဂါးေခ်ာ့ေတး
ကလူ ..... ကလူ လို႔
ငါ႔ကိုဘယ္သူေခ်ာ့ရဲသလဲ
တကယ္ေတာ့ ေခ်ာ့တယ္ဆိုတာ
ေပ်ာ့ေျပာင္းေစလို႐ံုတင္ မကပါဘူး
ေျဖသိမ့္ေပးတဲ့ သေဘာလဲပါတယ္
“ခ႐ူး...ခ႐ူး” တဲ့
မရဏမင္းက
ႏွာမႈတ္သံနဲ႔ ငါ႔ကိုေခ်ာ့ၿပီ
ေျခာက္ျခားထိတ္လန္႔စြာ....ငါ...
သူ႔ကိုမွ ခြင့္လႊတ္နားလည္ ႏုိင္ေသးရင္
က်န္တဲ့သူေတြကုိ ဘာမွေၿပာစရာမရွိဘူး မဟုတ္လား…
နဂါးေခ်ာ့ ေတးသြားက
နည္းနည္းေတာ့ခါးတာေပါ့ေလ…။
(တာရာမင္းေ၀)
သံေခ်းတစ္ထပ္ရႊံ႕တစ္ထပ္မို႔လို႔
သူတို႔ရဲ႕စိတ္အတင္အခ်ကို
မင္း..ဘယ္လိုမွဖတ္ရမွာမဟုတ္ဘူး။
အာေငြ႕မႈတ္သံေတြၾကားမွာပဲ
ရယ္ကာေမာကာ တစ္ေႏြလံုးပိတ္
ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈ နဲ႔ကိုယ္အိပ္လိုက္ေပ့ါကြယ္။
ခ်စ္သူေရ
ေလာကရဲ႕မာယာဆိုတာ
အတီးခံရတဲ့ဗံုေတြရဲ႕ဂီတပါပဲ။
စစ္တုရင္တစ္ပြဲလံုးကို
ဆြဲေမွာက္ခံလိုက္ရေပမယ့္
.....ဘာၿဖစ္လဲ
ဝမ္းမနည္းေၾကး တို႔ေတြရြာသြန္းၾကရံုေပါ့။
ယံုၾကည္ထားစမ္း
ေရေငြ႕ေရခိုးကလည္း
ပင္လယ္ကိုစိုက္ပ်ိဳးႏိုင္တယ္...
နတ္ေဒဝတာေတြ
ပံ်သန္းလာသံကို ၾကားရတယ္
ရင္ခြင္မွာမီးေတာက္ တန္းလန္းနဲ႔
မိုးေတြခ်ဳန္းေအာင္ သူတို႔လြမ္းျပပေလ့ေစ။
မ်က္ေတာင္ေလးေရ
ေၿမၿပင္ေပၚမွာကိုယ္နဲ႔ေနရစ္ခဲ့။
သူတို႔ရဲ႕ ယႏၱရားေသာ့ခ်ိတ္ နဲ႔
ကုိယ္တို႔ရဲ႕ေၿမေသာက္ေရအိုးေလး
အဖံုး လွမ္းမပိတ္ႏိုင္ပါဘူး။
ျမင္းသည္ေတာ္ေတြနဲ႔
...ေက်ာ္မတက္ႏိုင္တဲ့အရပ္မွာ
စပါးပင္ကို ပ်ိဳးက်ဲေနက်လက္နဲ႔ပဲ
မႈန္းဖြဲ႕လို႔ကိုယ္ေခၚဝံ့ပါရဲ႕.
လိုက္ခဲ့ေတာ့ကြယ္။ ။
မိုးလြတ္ပါ့မလား...လို႔ေတြးမေ
ခ်စ္သူေရ...တို႔တေတြေပခံလိုက္ၾ
မေသခ်ာတာေတြကေတာ့အမ်ားၾကီးပဲ
ဒါေပမယ့္
ေသခ်ာတာေလးေတြလည္းရွိတတ္လို႔
တို႔...ေစာင့္...ရ ဦးမယ္။
(မၾကာခင္မွာ
လင္းရနံ႕ေတြေဝလာမွာပါပဲ
ကိုယ္ယံုတယ္)
ဘယ္သူမဆို
မနက္ၿဖန္ခါကိုေတာ့ ေနထြက္ခြင့္ေပးရမယ္ေလ။ ။
ၿပီးေတာ့..သက္တံ အေငြ႕
လၿခမ္းလို..ၿပန္ေကြ႕လာၾကလိမ့္
ငါေဆာင္းခ်င္တဲ့ထီးကေလးေရ..
ငါေဆာင္းခ်င္တဲ့ထီးကေလးေရ..
ငါေဆာင္းခ်င္တဲ့ထီးကေလးေရ..
မိုးသြန္ရာသီအတြက္
မၾကာမီမွာထြန္ေရးဝင္ရေတာ့မယ္ေနာ
ၿငိမ္သက္စြာ
သစ္ပင္အိုေအာက္ကနတ္ကြန္းမွာ
ဖေယာင္းတိုင္မီးရႈးတစ္တိုင္ညွိ
(ဒီေဆာင္းတြင္းထဲ..)
တို႔ေတြ..အလင္းခိုေနၾကစို႔ရဲ႕..
သံုးဆယ္ေက်ာ္တာေတာင္ မလိမၼာဘူး
ဒီအရြယ္ၾကီးေရာက္မွ စာေမးပြဲ'က်'တယ္
ညီမေလးရယ္.. ငါ႔ကိုရုိက္ပါ..
နီကိုရဲ ထြန္းေဝျမင္႔ ...စသျဖင္႔ျပန္သြားၾကျပီ
ဘယ္ဆီကိုသြားဖို႔ ငါကက်န္ခဲ႔တာလဲ.....
ကိုယ္႔ကို ကိုယ္တစ္ခန္းလံုး မီးဖြင္႔ျပီး
ကပိုကရို ဖြင္႔ လိုက္တယ္...
ညီမေလးရယ္.. စိတ္ထဲမွာ စာေမးပြဲက်တယ္..
တကယ္ေတာ႔လည္း
ေလာကဓံ ဆိုတာ ကိုယ္ခံစားမွ ျဖစ္တဲ႔အရာပါ...
လမ္းထိပ္ကေခြးၾကီးထက္ နည္းနည္းပဲ ပိုပါတယ္။
ေဟာ...
ကိုရင္တစ္ပါးက တုန္းေမာင္ေခါက္သံလက္ေဆာင္ပါး
မၾကာခင္(၆)နာရီ ေနဝန္းဆိုက္ေရာက္ေတာ႔မွာပါတဲ႔ ။
ညီမေလးေရ.....
ျမင္းရထားေတြကို လက္ျပမတားေတာ႔ဘူး
ကိုယ့္ဖိနပ္ေလးနဲ႔ပဲ ကိုယ္သြားၾကမယ္။
အေဝးၾကီးကို ေရြးလ်ားခ်င္မွေတာ႔
လမ္းတုိ႔ရဲ႕ အလ်ားကိုလည္း..ရင္ဆိုင္ရဲရမွာေ
ေရထဲကိုခဲက်သြားတာလည္းၿဖစ္နိင္
ေရထဲက ငါးခုန္တက္လာတာလည္း ၿဖစ္နိင္တယ္....
တစ္ေန႔မွာ ငါ႔အထၳဳပၸတၱိကို ငါဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္....
ဘယ္လိုၿဖစ္သြားသလဲမသိဘူး...
“ပလံု”
(တာရာမင္းေ၀)
