ႏႈိးစက္သံျဖင့္ အထိနာခဲ့ရေသာ ကမၻာႀကီး အိပ္ေရးမဝေသးခ်ိန္တြင္ အရုဏ္လင္းပါသည္။ မနက္ခင္း၏ အလင္းေရာင္ကို အနီေရာင္ဟု ကိုယ္ျမင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ လိေမၼာ္ေရာင္ျဖစ္သည္ဟု ခ်စ္သူက ဆိုပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ခ်စ္သူႏွင့္ကိုယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းလြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲၾကသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အမွန္တရားသည္ ဆယ္ျပားေစ့ႏွင့္ဆင္ေၾကာင္း ကုိယ္တို႔ႏွစ္ဦးသား တူညီစြာလက္ခံပါသည္။ “ခ်စ္လွ်င္ အျပစ္မျမင္သင့္”ဟု ရပ္ၾကည့္ေနၾကသူမ်ားက ေျပာပါသည္။ ကိုယ္ျပည့္ျပည့္ဝဝ ၿပံဳးမိပါသည္။ အျပစ္မျမင္ျခင္း မဟုတ္ပဲ ျမင္စရာ အျပစ္မရွိျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုယ္ေကာင္းေကာင္းရွင္းျပလိုက္ပါသည္။ သူတို႔လည္း ၿပံဳးၾကပါသည္။ ကိုယ္တို႔တေတြ ကြဲလြဲစြာျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးၾကေလသည္။ ထိုသို႔ျဖင့္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ကမၻာလိုလို ရြာလိုလို တဝဲလည္လည္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္ဦးမည္။
BS
22nd Dec 2010
11:30 pm
Thursday, December 23, 2010
Friday, December 3, 2010
The Walk
No pied piper
No flag
No drum player
No shout
No singer
No fists
No gun fire
Together
We will walk
Together
We will mock
To the destiny
where rare ones dare
Agape will be in our journey . . .
BS
3rd Dec 2010
Ygn
No flag
No drum player
No shout
No singer
No fists
No gun fire
Together
We will walk
Together
We will mock
To the destiny
where rare ones dare
Agape will be in our journey . . .
BS
3rd Dec 2010
Ygn
Thursday, December 2, 2010
Delhi Queer Pride
Sometimes, being in a place is not about the place, neither about how long you stayed there; it's all about how did you spend there . . .
When I went to New Delhi, I was quite excited by imagining about Taj Mahal, Ginga River, unique temples and mosques etc . . . But I could do none of them. Run 'round the clock in the Kaleidoscope activities, and couldn't stay longer with tight leaves from work. And when I could go out, it was only in the nights. If someone ask me "what does New Delhi look like?", I would reply, "Well, for me it's quite dark as I've seen it only in the nights" :D
I take a lot of inspirations from the event with me . . . This queer pride is one of them! At first, I planned to participate as a supporter. But later, with the help of my guru, I run in and out of the pride by taking pictures. These pictures might not good enough to show the spirit of the real event, I hope they can somehow reflect it.
I don't wanna say big words like, "Equality in Diversity" or "Dignity in Diversity" . . . Instead . . . just let me quote Eleanor Roosevelt, "Do what you can with what you have, where you are". This album would be something I did with what I have from where I was.
Wednesday, December 1, 2010
ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္၏ပံုရိပ္စစ္မ်ား
“အမွန္တရားႏွင့္ အနီးတစ္ဝိုက္တြင္ မိုးတစ္ႀကိမ္ႏွစ္ႀကိမ္ ထစ္ခ်ဳန္းရြာႏိုင္ပါသည္” ဟု ေရွးလူႀကီးမ်ား ေၾကညာခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ၾကရပါလိမ့္မည္။ ဇာတ္ေတာ္မ်ားမွ ပစ္ပယ္ထားခဲ့ေသာ မ်က္ႏွာဖံုးမ်ား ေစ်းတက္ႏိုင္ပါသည္။ “ရိုးသားမႈျဖင့္ သင္တို႔၏ လိပ္ျပာမ်ားကို ေျခာက္လွန္႔အံ့” ဟု ကၽြႏု္ပ္၏ မရင့္က်က္မႈက ႀကံဳးဝါးပါသည္။ အသံအနိမ့္အျမင့္ အတက္အက် မညီညာခဲ့ပါေခ်။
မိမိႏွင့္ တိုက္ရိုက္မသက္ဆိုင္ေသာ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အိပ္မက္ႀကီးႀကီးမ်ားကို အမ်ားႀကီးလိုခ်င္မိပါသည္။ အိပ္မက္၏ တန္ဖိုးသည္ ဘဝတစ္ခုစာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ကမၻာတစ္ခုစာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အိပ္မက္ႀကီးႀကီးမ်ားကို အမ်ားႀကီးလိုခ်င္မိပါသည္။ ပြဲစားမလိုပါ။ သင္တို႔၏ အိပ္မက္မ်ားကိုလည္း ကၽြႏု္ပ္အား ျပသပါေလ။ စစ္မွန္ေသာအိပ္မက္မ်ားကို ျမင္ဖူးခ်င္ပါသည္။ လက္ေတြ႔က်ရန္ မလိုအပ္ပါ။ ထိုသို႔ျဖင့္ ကမၻာလည္ေနသည္ကို ေမ့ေနမိပါေတာ့သည္။
“မိုးသက္ေလျပင္းက်စဥ္ ေျမျပင္ေရျပင္ေလသည္ တစ္နာရီလွ်င္ မိုင္ ၁၅၀၀ ႏႈန္းျဖင့္ တိုက္ခတ္ႏိုင္ပါသည္။” ခန္႔မွန္းမႈမ်ားေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ခ်စ္သူ စစ္ကိုင္းႏွင့္ပဲခူးလို ေဝးေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ သူသည္လည္း သူ႔ျမင္းသူစိုင္းၿပီး ကၽြႏု္ပ္သည္လည္း ကိုယ့္ေလွကိုယ္ထိုးခဲ့ပါသည္။ သူသည္ ၾကယ္စင္တစ္စင္းျဖစ္ၿပီး ကၽြႏု္ပ္သည္ အလင္းေက်းကၽြန္ျဖစ္ပါသည္။ ဆံုဆည္းခ်ိန္ မလံုေလာက္ခဲ့ပါ။ ျပန္ဆံုခ်င္ပါေသးသည္။ လြမ္းပါသည္။ အလြန္လြမ္းပါသည္။ မရုန္းထြက္ႏိုင္ေသးေသာ ပိုက္ကြန္တြင္းမွ ခ်စ္သူရွိေသာေျမကို မွန္း၍လြမ္းေနပါသည္။ ေသျခင္းတရားကို ယံုၾကည္သကဲ့သို႔ပင္ ခ်စ္ျခင္းတရားကို ယံုၾကည္မိပါသည္။ ခ်စ္သူ႔ႏွလံုးသားသည္ ကၽြႏု္ပ္အသက္တြင္း၌ ရွင္သန္ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏွစ္ဦး ျပန္ဆံုၾကခ်ိန္တြင္ ဤအေၾကာင္းကို ေျပာျပရေပလိမ့္ဦးမည္။ သူ႔ႏွလံုးသားကို ျပန္မေပးေတာ့ပါဆိုၿပီး က်ီစားခ်င္မိပါသည္။ တိုင္းတပါးတို႔နယ္တြင္ ခ်စ္သူေျပာေသာ ဘာသာစကား အလြန္ၾကားခ်င္မိေၾကာင္း ကိုလည္း ေျပာျပရေပလိမ့္မည္။ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ခ်စ္သူသည္ ၿပံဳး၍ နားေထာင္ေနပါလိမ့္မည္။ ကၽြႏ္ုပ္ အသက္မကုန္ခင္ ခ်စ္သူအၿပံဳးကို အလြန္ျပန္ျမင္ခ်င္ပါသည္။
“သင့္အသုဘ၌ သင့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ေျပာမည့္ သင့္အေၾကာင္းတြင္ မည္သည့္အခ်က္မ်ားကို ပါဝင္ေစခ်င္သနည္း။” ထိုေမးခြန္းျဖင့္ ဘဝသည္ ေယာင္လည္လည္ျဖင့္ ယက္ကန္ယက္ကန္ ရပ္တန္႔သြားခဲ့ပါသည္။ သနားၾကင္နာမႈမ်ား မပါေစခ်င္ပါ။ အတူတူ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ျခင္းမ်ားလည္း ျပာစမ်ားႏွင့္ လြင့္ေဝးသြားပါေစ။ မေျပာျခင္းျဖင့္ ေျပာေစလိုပါသည္။ မျပျခင္းျဖင့္ ျပေစလိုပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ေနာက္ဆံုးစကားသည္ အဓိပၸာယ္ရွိေနပါလိမ့္မည္။
ထြက္သြားရေတာ့မည္ဆိုလ်င္ျဖင့္ ႏႈတ္မဆက္ဘဲႏွင့္သာ သြားလိုပါသည္။ အၿပံဳးေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ေၾကကြဲျခင္းမ်ားႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေယာင္ေဆာင္ထားေသာ လက္ျပျခင္းအား ကၽြႏု္ပ္ခံႏိုင္ရည္ ရွိမည္မထင္။ တိတ္တိတ္ေလးလာ၍ တိတ္တိတ္ေလးသာ ထြက္ခြာသြားလိုပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္အား တိတ္တိတ္ေလး ေနခြင့္ေပးေစလိုပါသည္။ တိတ္တိတ္ေလး ေနခြင့္ေပးေစလိုပါသည္။ တိတ္တိတ္ေလး ေနခြင့္ေပးေစလိုပါသည္။ ။
BS
9:04 pm
1st December 2010
(Dedication for 29th Nov: 2009)
မိမိႏွင့္ တိုက္ရိုက္မသက္ဆိုင္ေသာ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အိပ္မက္ႀကီးႀကီးမ်ားကို အမ်ားႀကီးလိုခ်င္မိပါသည္။ အိပ္မက္၏ တန္ဖိုးသည္ ဘဝတစ္ခုစာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ကမၻာတစ္ခုစာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အိပ္မက္ႀကီးႀကီးမ်ားကို အမ်ားႀကီးလိုခ်င္မိပါသည္။ ပြဲစားမလိုပါ။ သင္တို႔၏ အိပ္မက္မ်ားကိုလည္း ကၽြႏု္ပ္အား ျပသပါေလ။ စစ္မွန္ေသာအိပ္မက္မ်ားကို ျမင္ဖူးခ်င္ပါသည္။ လက္ေတြ႔က်ရန္ မလိုအပ္ပါ။ ထိုသို႔ျဖင့္ ကမၻာလည္ေနသည္ကို ေမ့ေနမိပါေတာ့သည္။
“မိုးသက္ေလျပင္းက်စဥ္ ေျမျပင္ေရျပင္ေလသည္ တစ္နာရီလွ်င္ မိုင္ ၁၅၀၀ ႏႈန္းျဖင့္ တိုက္ခတ္ႏိုင္ပါသည္။” ခန္႔မွန္းမႈမ်ားေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ခ်စ္သူ စစ္ကိုင္းႏွင့္ပဲခူးလို ေဝးေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ သူသည္လည္း သူ႔ျမင္းသူစိုင္းၿပီး ကၽြႏု္ပ္သည္လည္း ကိုယ့္ေလွကိုယ္ထိုးခဲ့ပါသည္။ သူသည္ ၾကယ္စင္တစ္စင္းျဖစ္ၿပီး ကၽြႏု္ပ္သည္ အလင္းေက်းကၽြန္ျဖစ္ပါသည္။ ဆံုဆည္းခ်ိန္ မလံုေလာက္ခဲ့ပါ။ ျပန္ဆံုခ်င္ပါေသးသည္။ လြမ္းပါသည္။ အလြန္လြမ္းပါသည္။ မရုန္းထြက္ႏိုင္ေသးေသာ ပိုက္ကြန္တြင္းမွ ခ်စ္သူရွိေသာေျမကို မွန္း၍လြမ္းေနပါသည္။ ေသျခင္းတရားကို ယံုၾကည္သကဲ့သို႔ပင္ ခ်စ္ျခင္းတရားကို ယံုၾကည္မိပါသည္။ ခ်စ္သူ႔ႏွလံုးသားသည္ ကၽြႏု္ပ္အသက္တြင္း၌ ရွင္သန္ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏွစ္ဦး ျပန္ဆံုၾကခ်ိန္တြင္ ဤအေၾကာင္းကို ေျပာျပရေပလိမ့္ဦးမည္။ သူ႔ႏွလံုးသားကို ျပန္မေပးေတာ့ပါဆိုၿပီး က်ီစားခ်င္မိပါသည္။ တိုင္းတပါးတို႔နယ္တြင္ ခ်စ္သူေျပာေသာ ဘာသာစကား အလြန္ၾကားခ်င္မိေၾကာင္း ကိုလည္း ေျပာျပရေပလိမ့္မည္။ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ခ်စ္သူသည္ ၿပံဳး၍ နားေထာင္ေနပါလိမ့္မည္။ ကၽြႏ္ုပ္ အသက္မကုန္ခင္ ခ်စ္သူအၿပံဳးကို အလြန္ျပန္ျမင္ခ်င္ပါသည္။
“သင့္အသုဘ၌ သင့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ေျပာမည့္ သင့္အေၾကာင္းတြင္ မည္သည့္အခ်က္မ်ားကို ပါဝင္ေစခ်င္သနည္း။” ထိုေမးခြန္းျဖင့္ ဘဝသည္ ေယာင္လည္လည္ျဖင့္ ယက္ကန္ယက္ကန္ ရပ္တန္႔သြားခဲ့ပါသည္။ သနားၾကင္နာမႈမ်ား မပါေစခ်င္ပါ။ အတူတူ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ျခင္းမ်ားလည္း ျပာစမ်ားႏွင့္ လြင့္ေဝးသြားပါေစ။ မေျပာျခင္းျဖင့္ ေျပာေစလိုပါသည္။ မျပျခင္းျဖင့္ ျပေစလိုပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ေနာက္ဆံုးစကားသည္ အဓိပၸာယ္ရွိေနပါလိမ့္မည္။
ထြက္သြားရေတာ့မည္ဆိုလ်င္ျဖင့္ ႏႈတ္မဆက္ဘဲႏွင့္သာ သြားလိုပါသည္။ အၿပံဳးေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ေၾကကြဲျခင္းမ်ားႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေယာင္ေဆာင္ထားေသာ လက္ျပျခင္းအား ကၽြႏု္ပ္ခံႏိုင္ရည္ ရွိမည္မထင္။ တိတ္တိတ္ေလးလာ၍ တိတ္တိတ္ေလးသာ ထြက္ခြာသြားလိုပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္အား တိတ္တိတ္ေလး ေနခြင့္ေပးေစလိုပါသည္။ တိတ္တိတ္ေလး ေနခြင့္ေပးေစလိုပါသည္။ တိတ္တိတ္ေလး ေနခြင့္ေပးေစလိုပါသည္။ ။
BS
9:04 pm
1st December 2010
(Dedication for 29th Nov: 2009)
Subscribe to:
Posts (Atom)