ခ်စ္သူဟု ေခၚပါသည္။ (၄)

                ႏႈိးစက္သံျဖင့္ အထိနာခဲ့ရေသာ ကမၻာႀကီး အိပ္ေရးမဝေသးခ်ိန္တြင္ အရုဏ္လင္းပါသည္။ မနက္ခင္း၏ အလင္းေရာင္ကို အနီေရာင္ဟု ကိုယ္ျမင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ လိေမၼာ္ေရာင္ျဖစ္သည္ဟု ခ်စ္သူက ဆိုပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ခ်စ္သူႏွင့္ကိုယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းလြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲၾကသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အမွန္တရားသည္ ဆယ္ျပားေစ့ႏွင့္ဆင္ေၾကာင္း ကုိယ္တို႔ႏွစ္ဦးသား တူညီစြာလက္ခံပါသည္။ “ခ်စ္လွ်င္ အျပစ္မျမင္သင့္”ဟု ရပ္ၾကည့္ေနၾကသူမ်ားက ေျပာပါသည္။ ကိုယ္ျပည့္ျပည့္ဝဝ ၿပံဳးမိပါသည္။ အျပစ္မျမင္ျခင္း မဟုတ္ပဲ ျမင္စရာ အျပစ္မရွိျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုယ္ေကာင္းေကာင္းရွင္းျပလိုက္ပါသည္။ သူတို႔လည္း ၿပံဳးၾကပါသည္။ ကိုယ္တို႔တေတြ ကြဲလြဲစြာျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးၾကေလသည္။ ထိုသို႔ျဖင့္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ကမၻာလိုလို ရြာလိုလို တဝဲလည္လည္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္ဦးမည္။

BS
22nd Dec 2010
11:30 pm