ကဗ်ာဆရာမ အသည္းကြဲျခင္း

မႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့ဘူး
လြတ္လပ္ျခင္းေတြ ပဲ့က်ကုန္မွာစိုးလို႔ . . .
အရႈံးလည္းမေပးလိုက္ခ်င္ဘူး
စိတ္ရဲ့ငိုသံကို မၾကည့္ရက္လို႔ . . .
လမင္းနဲ႔အတူ ေရကူးဆင္းတတ္တဲ့
အေရာင္ေတြအေၾကာင္း ငါစာလံုးေပါင္းျပခဲ့တာအႀကိမ္ႀကိမ္ . . . .
ငါ မ လိ မၼာ တတ္ ခဲ့ ဘူး။

တဲအိုရဲ့ ေခါင္မိုးေဆြးေလးမွာ
ေရကန္ထဲက ကေျခသည္ လက္လက္မွိန္မွိန္ေတြအေၾကာင္း
စာလံုးေပါင္းျပဖို႔ ႀကိဳးစားေနတုန္း
ကေလာင္သြားက ငါ့ကို သစၥာေဖာက္တယ္။
နင္လွည့္ထြက္သြားေတာ့
ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈဆန္မယ္ဆိုတဲ့ ငါ့မနက္ျဖန္ေတြလည္း
ခဲဖ်က္စာမိတဲ့ စာလံုးေလးလို လိပ္မြေပ်ာက္ကြယ္ . . .

ၾကယ္စင္ကို လွမ္းရြယ္တုန္းမွာ
ဖုန္တက္သြားတဲ့ လကၤာႏြမ္းဖတ္ဖတ္တစ္စံုေပါ့။
ငါေျပာခဲ့ပါတယ္
စကားလံုးေတြက ခါးပါတယ္လို႔ . . .

အနီေရာင္သတိေပးသေကၤတေတြ
ျပန္႔က်ဲေနလိုက္ၾကတာ
ငါ့ရဲ့ ၾကမ္းျပင္ႀကီးမွ ဟုတ္ရဲ့လား . . .

ရင္ကြဲေတးသြား ၾကားရမယ္ဆိုတာ
ဖ်ာမခင္းခင္ကတည္းက သိပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေနမ၀င္ခင္ၾကားရတာေတာ့ ေစာလြန္းပါရဲ့ . . . .
ဘယ္သူမဆိုေလ
ကိုယ္ကတဲ့ဇာတ္လမ္းကိုေတာ့
အလြမ္းခန္း နည္းခ်င္တာေပါ့။

ဆုေတာင္းမယ္ဆိုေတာ့လည္း
နင္ေပ်ာ္ပါေစဆိုတာကလြဲလို႔ တျခားဆုရွာမေတြ႔ဘူး . . .
ဘယ္သူမွ နားမလည္တဲ့ ကဗ်ာေလးလို
စာရြတ္လြတ္ရဲ့ရင္ခြင္မွာ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုပစ္ခ်င္တယ္ဟာ . . .
ခက္တယ္။
ေရွ႕ျဖစ္နိမိတ္ေတြကို
ငါဘယ္လို မ်က္ႏွာလႊဲ ခဲပစ္ လုပ္ခဲ့သလဲဆိုတာ
နင္က မသိဘူး . . .
ဘယ္သူ႔မွာမွ တာ၀န္မရွိခဲ့ပါဘူး . . . ။

အလင္းေတြ မလံုေလာက္ဘူးဆိုရင္
ထားခဲ့ပါ . . .
ငါကမွ နင့္ကို မပူေလာင္ေစခ်င္ခဲ့တာ။
အသုဘဆန္တယ္ဆိုတာ
နင့္မ်က္ႏွာ မဲ့ သြားမယ့္ပံုျပင္ထက္ေတာ့
အမ်ားႀကီးေျဖသာပါတယ္။

ခ်စ္သူက လမ္းခင္းေပးတာေတာင္
ေကာင္းေကာင္းမေလွ်ာက္တတ္တဲ့ငါ
ဆိုးတယ္ဆိုတဲ့ကံနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၀င္တိုက္တာေတာ့ အေသးအမႊားေပါ့ . . .

ေကာင္းကင္ႀကီး ေက်ာခိုင္းတာ ခံလိုက္ရတဲ့
ေလလြင့္လြင့္ ဖုန္မႈန္႔ေတြနဲ႔
ရယ္တစ္လွည့္ေမာတစ္လွည့္
ငါ့ေန႔စြဲေတြ လြဲေနလိမ့္ဦးမယ္ . . .
စိတ္ရဲ့ေအာ္သံေတြနဲ႔ ငါ့ဘ၀ႀကီး ဆူညံေနတုန္းပဲ
”ခ်စ္သူ” ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ . . .
”ခ်စ္သူ” ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ . . .
”ခ်စ္သူ” ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ . . .။                                 ။

BS
11.56 pm
19.10.09