ခ်စ္သူဟုေခၚပါသည္။ (၅)

                      ကိုယ္သူ႔ကို စေတြ႔ေတာ့ သူက အိမ္ေလးတစ္လံုး ေဆာက္ေနတယ္။ ႀကံရည္ေသာက္တဲ့ ေရာင္စံုပိုက္ေတြသံုးၿပီး အိမ္ေလးတစ္လံုးေဆာက္ေနတာေပါ့။ အိမ္ေလးရဲ႕ေရွ႕မွာ ပန္းေရာင္ႀတိဂံပံု အလံေလးကို စိုက္လိုက္ေသးတယ္။ အိမ္ေလးကို ၿခံ၀င္းမခတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေလးတစ္၀ိုက္မွာ သၾကားပြင့္ေတြ ျဖဴးတယ္။ ေခ်ာကလက္လံုးေလးေတြ ႀကဲတယ္။ ေရာင္စံုၾကား ခ်ိဳခ်ဥ္ေလးေတြလည္း ျဖန္႔က်ဲထားလိုက္ေသးတယ္။ မၾကာပါဘူး။ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ သူ႕ထက္ငါ အလုအယက္ အဲဒီအိမ္ေလးဖက္ကို ခ်ီတက္လာၾကတယ္။ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ အံုခဲလာေတာ့ သူက ေခြးေျခခံုပုေလးယူထိုင္ၿပီး ပံုျပင္စာအုပ္ကို ဖြင့္ဖတ္ျပေတာ့တာပဲ။ သူ႔အသံက နိမ့္လိုက္ ျမင့္လိုက္နဲ႔ ပံုျပင္အသြားမွာ လြင့္ေနလိုက္ပံုမ်ား . . . သူမို႔လို႔ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္။ ေၾသာ္ ေမ့သြားလို႔။ အဲဒီအိမ္ေလးကို သူက "ေက်ာင္း" လို႔ နာမည္ေပးထားတယ္။ ကိုယ္ေလ . . . သူ႕ကို ခ်စ္လိုက္တာ။             ။

BS
7 June 2011 (8:40 PM)
Yangon

ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာျပတဲ့ အႏုပညာျပပြဲေလးအေၾကာင္းကို ျပန္ခံစားၿပီးေရးထားတာပါ။